J. Mirande

Nortasun paradoxiko eta berezia zuen idazlea. Garai hartako ideologiaren aurka zihoan eta horregatik status kultural ofizialak baztertu egin zuen. Bere planteamenduak kanpoko eraginei irekiak zeuden eta berritzaileak ziren.

Mirande ez zegoen ados aginte sistemarekin, ez eta ideia erlijiosoekin ere. Mendebaldeko demokraziaren, katolikotasunaren eta konpromisozko literaturaren kontra idatzi zuen, eta paganismoaren alde egin.

Bere poesian, neurria eta errima erabiliz, fantasia bitxi, joko magiko eta errealitate garratz eta ameskeria odoltsuak sortzen ditu. Poemetan fintasuna eta satira, samurtasuna eta indarkeria, itxaropen antsia eta eszeptizismo gogorrena elkartzen dira. Bi ertzetako sentimenduak adierazten ditu.

Bere poesia-lanak, hil ondorenean argitaratu ziren. Hona hemen garrantzitsuenak:

Narratiban ere poesiaren ildoari jarraitzen dio. Bere lanen artean hiru hauek aipa daitezke:

- Bidegileak

- XX. mendeko poesia kaierak