Idazleak - Fernando Morillo Grande - Laginak - Izarrak hosto artean

EU | ES | FR | EN
Facebook Twitter Vimeo Youtube
Euskal Idazleen Elkartea

Fernando Morillo Grande > Laginak

Narratiba

Izarrak hosto artean |

Haurra lasterka atera zen atetik. Zeruaren kontra jo zuen. Zeru txikia, haritz zaharraren adarrarteak mozorrotua.

-Atzoko agureak arrazoi zuen -esan zuen txikiak, patioko gaua miretsiz. Zeta beltzeko gainjantzia zen, izar-petatxuez josia.

Pauso mutu batzuk egin zituen, hobeto ikusteko. Irribarre egin zuen.

-Zer ari zara? -egotzi zion neskameak-. Utzi ametsak eta lagundu pixka bat. Hartu soineko horiek. Eraman ganbarara.

Haurrak liluran murgildua jarraitu zuen, patio gaineko sabai infinituan galduta.
-Hor goian bide bat dagoela esan zuen agureak -xuxurlatu zuen txikiak, ia bere baitarako, gaua korapilatzen zuen galtzada zuri hari begira-. Izar-zelai batera omen darama. Eta munduaren azkeneraino iristen omen da.

-Ai, ume demonioa! Esnatuko al zara behingoz? Mugitu, presaka naiz-eta.

Txikiak besoak gurutzatu zituen. Serio jarri zen.

-Egunen batean bidaiari egingo naiz. Atzoko agurearen moduan. Nik ere bizar erraldoia izango dut, azukre-kotoizkoa bezalakoa. Eta izar-zelai hori zeharkatuko dut -begiak itxi eta hasperen egin zuen, bere ametsak xarmatua-. Munduaren azkenera iritsiko naiz, beste aldean dagoena ikusteko.

-Ez daukazu erremediorik. Zora-zora eginda zaude. Hartu arropa hori edo belarrondoko bat irabaziko duzu!

Haurrak patioarekin sintonizatu zuen, haritzarekin, neskamearekin. Beharko: emakume hark ez zuen alferrik mehatxatzen. Poliki, arroparantz hurbildu zen. Baina azken begirada jaurti zuen haritz zaharraren adarrartetik.

-Egunen batean! -oihukatu zuen, bere ukabil xumea gau soraioari erakutsiz.

Zein bitxia. Une batez iruditu zitzaion gaua irinez tindatzen zuen bide hark -munduaren azkenera eramaten zuen berak!- dar-dar egiten zuela. Bere haur-soak asaldatu egin balu bezala. Izarrak ohartu bailiran, bat-batean, haurraren begiradak amets ezabaezin baten indarra zeukala.

-Ai, Cristobal, Cristobal -erabaki zuen neskameak-. Zure aita, Colon jauna, zuzen zen: ez zara inoiz ezer izango!


Harrizko egunsentiak

Danik, beltzarana eta argala, harriztatutako irribarrea agertzen zuen. Hortz aski sakabanatuen ordain ankerra. Mutilak, urduri, zetorkion gaua sumatzen zuen. Eta isilik zegoen. Beti bezala.

-Koldarra! -oihukatu zion Laurak-. Koldarra!

Danik neskaren begirada saihestu zuen. Purpura-gorriz, lurrean itsatsi zituen begiak. Lotsaturiko estatua bat zen, hilarri barregarri eta madarikatua.

-Koldarra! -errepikatu zuen Laurak, txistuz zipriztindutako animali garrasi batez.

Neskak aitortu berria zion beste norbaitekin -beste edonorekin- izandako amodio-istorioren bat. Berriro ere. Danik ez zuen inondik ezagutzen. Bost axola. Laurak berak ere ez zuen, beharbada, ezagutuko. Danik begiak lurrean aparkaturik jarraitu zuen. Gero eta beltzago ikusiz. Gero eta gauago.

-Zergatik ez duzu erreakzionatzen? -oihukatu zion Laurak-. Esan zerbait behingoz! Kortxo-zainak dituzu, edo zer? Hor zaude beti, niri itsatsita. Baina lapa zara, ez maitale. Entzun? Lapa tamalgarri bat. Banoa. Ez naiz itzuliko -behin bakarrik begiratu zuen atzera-. Beti arte.

Ate-danbatekoak -bortitza, tinkoa- haur babesgabearen soinua zeukan; galtzaileen kafe mingotsarena. Mutilak nola-hala ito zuen zain artean ihes egitear antzeman zuen hasperena. Begiak itxi zituen, indar handiz, eta azken negar-zotin bat ezkutatu zion bere buruari.

Orain, itxarotera. Itzuliko zen. Bazekien Laura itzuliko zela. Neskaren oihuak, paranoiak, ernegaldiak. Besteari jasangaitza egiteraino. Bestea nornahi zela ere. Orduan, bakarrik zegoela ohartuko zen Laura. Eta itzuli egingo zen. Sisiforen harri setatia bezala. Predestinaturiko bumeran geza baten moduan. Eta barkamena eskatuko zion.

-Guztia lehen bezalakoa izatea nahiko nuke -erregutuko zion Laurak-. Barkatu.

Beste behin.

Danik irribarre egin zuen adreilu-hortz haiekin. Eguzki izpiak ageri zitzaizkion, berriro ere, hondamendiz ernalduriko laino ilunen hutsarteetan. Laster. Laster zen, beste behin, egunsentia.

Laura itzuliko zen.

Ezta?


Hilarrien biografia mutua

Karlos izararekin estali eta logelako sabaiari begira geratu zen.

-Koperniko liburua eskuetara iritsi zitzaion egun berean hil zen -azaldu zion Sarari-. Historiaren erramuak eskainiko zizkion liburua eskuratu orduko!

Biografien ironia krudela ere aipatu zion. Eta sekula ezin dugula asmatu non demontre harrapatuko gaituen gauak.

-Kopernikok historia aldatu zuen. Baina ezin izan zuen jakin. Konturatzen zara? Sara, entzuten al didazu?

Sarak samurtasun-keinu bat abiatu zuen, besarkada erdia eskainiz. Ez zen Karlosengatik. Karlosek ez zuen ukitzen. Ezta ukitzen zuenean ere. Baina goiz hartan okinaren semea dardaraz ikusi zuen, gaztea berari begira geratu zenean.

-Zein polita zaren -egin zion ihes, bere nerabe-izerdien artetik.

Mutikoak ez zuen gehiagorik esan. Sarak begietan irakurri zion ordea. Horregatik besarkatu zuen Karlos. Oraindik sentitzen zuela sentitu zuelako. Bizirik zegoelako. Eta, agian, maitasun arrotz baten minez.

Karlosek gainetik kendu zuen emaztea.

-Ez al didazu entzun, Sara? Egun berean hil zen. Liburua iritsi zitzaion egun berean. Zein krudela, ene Jainkoa.

Loak hartu zituen.

Esnatzean, Karlosek besoa luzatu zuen. Harritu egin zen, ohearen beste aldea hutsik sumatzean. Deitu egin zion. Etxe osoan zehar bilatu zuen. Sara ez zegoen. Are gehiago harritu zuen Karlos sukaldeko mahai mutuaren gaineko orri-puskak. «Dibortzioa nahi dut», oihukatzen zuen oharrak. «Behin betikoa da».

Karlos aulkiaren gainean erori zen, fosilizaturik. Bere burua besarkatu zuen. Hotz zen.
2011 Euskal Idazleen Elkartea
Zemoria kalea 25 · 20013 Donostia (Gipuzkoa)
Tel.: 943 27 69 99 - Fax.: 943 27 72 88
eie@idazleak.eus

iametza interaktiboak garatuta